Jebbah

Fyrirgefið bloggleysið, kæru lesendur! Þetta er aðeins tímafrekara en ég bjóst við, þetta Búa-í-útlöndum grín.

Mikið hefur verið brallað síðustu daga, stöðupróf í spænsku sem fór glimrandi - prik í kennarakladdann til Iðunnar og Sigríðar Ragnars. Ég var sett í ,,advanced" hóp með 8 öðrum, og fyrsti tíminn er á morgun, mánudag.
Svo fór ég í dagsferð til fjallahéraðsins Montserrat sem var alveg magnað. Þar fórum við í göngu um fjöllin og hlustuðum svo á 60 manna drengjakór syngja fyrir okkur þessa líka prýðilegu helgisöngva á latínu. Gaman að sjá litlu krílin, þau vita ekki hvað bíður þeirra ef þau voga sér að kynþroskast.

Gaman er að segja frá því að það sem áttu að verða herbergis (íbúðar-) félagar mínir, Daninn indæli og Belginn, blönduðust saman á undarlegan hátt og birtust mér í formi indæls, 26 ára gamals Írana. Ég bý semsagt með honum og engum öðrum, hinir eru farnir heim. Mjög áhugavert kombó, ég og þessi Írani, hann talar verulega bjagaða ensku, en elskar að baka eplapæ og læra verkfræði. Í Japan. Hingað er hann hins vegar kominn til að læra spænsku og að dansa salsa.

Allavega, á milli þess sem ég mingla við Kanana og Íranann geng ég götur og brosi eins og þrolli, því að þessi borg er mergjaðasti staður í heimi. Ég get ekki lýst því hvað allt er frábært hér, andrúmsloftið, mannfjöldinn, tungumálið, kaffihúsin, umhverfið... allt! Ég gæti búið hér til eilífðar. (ef ekki væri fyrir allt fólkið sem ég elska á Íslandi).

Allavega, vonandi eru allir ískrandi hamingjusamir og hressir í slyddunni.

Hasta luego!