Ein af sálgreiningum Magnúsar Arnar góðvinar míns á sjálfum sér, er að hann þjáist af aðskilnaðarkviða á háu stigi. Lýsir þetta sér í erfiðleikum og kvíða tengdum kveðjustundum og ótta við að þurfa að slíta tilfinningaleg tengsl.Ég er ekki frá því að sama pest hrjái mig.
Ég man eftir gráti og gnístran tanna í hvert skipti sem ég skipti um skóla, alltaf þegar ég fór heim úr sumarbúðum og í lok allra þeirra fjölda námskeiða og tómstunda sem ég hef stundað í gegnum tíðina. Ég á semsagt mjög erfitt með að sætta mig við breytingu á aðstæðum eða að þurfa að kveðja fólk og aðstæður.
Nýlegasta dæmið um þetta voru svo vinnulok mín um daginn. Ég var í frábærri vinnu í röska 7 mánuði og þurfti skiljanlega að hætta til þess að geta farið til Barcelona. (glöggir lesendur átta sig á að þetta tvennt hefði tæplega getað gengið saman). Þrátt fyrir að hafa komið mér upp afar sannfærandi skrifstofukonu-fronti, svartklædd og kaffidrekkandi, náðu tilfinningarnar að yfirgnæva stáldömuframkomuna þennan síðasta dag. Ég var vægast sagt miður mín þegar ég gekk út og þurft Halla Oddný vinkona mín og erkihuggari að beita kröftum sínum alla leiðina úr vinnunni og á Sinfóníutónleikana hjá Arngunni, sem voru um kvöldið.
Það er nokkuð ljóst að eitthvað verður að gera í þessu.
Stórviðburðurinn í Háskólabíói stóð fyllilega undir væntingum. Glæsipían, hæfileikaboltinn og æskuvinkona mín, Arngunnur Árnadóttir, spilaði þarna eins og enginn væri morgundagurinn. Við Halla fylgdumst með eins og tvær stoltar mæður, klöppuðum og borðuðum súkkulaði. Oft hef ég verið stolt af Arngunni, en sjaldan jafn mikið og þarna á fimmtudagskvöldið.
HÚRRA FYRIR ARNGUNNI!
Allavega, vonandi fyrirgefa lesendur tilfinningavælið í þessari færslu, þetta skal ekki endurtaka sig. Ég er að vinna í þessu, og verð vonandi bráðlega eins og fyrirmynd mín í þessum efnum, nefninlega lögreglumaðurinn geðþekki, Derrick. Ekkert getur komið honum úr jafnvægi, ísköld ró hans og fullkomin yfirvegun í erfiðustu aðstæðum ættu að vera hverjum manni innblástur. Ójá.
7 comments:
Ojojoj krúttubolla! Þú þarna! Þú ert nú meiri rúsínubollan. Mússímússímú!
Og heyrðu nú Grussa mín, þú átt að vera stolt, já stolt segi ég, af að vera tilfinningarík ung kona! Og eins og ég hef nú þegar sagt þér þá líst mér ekkert á hugmyndina um stálkonuframann. Neineinei, láttu einhvern annan um það.
Stálkona sem grætur í frístundum. Mér finnst það fínt.
Mér finnst stálkonan sem sækir Höllu sína í Tónlistarskólann í frístundum og gefur henni ostapopp líka alveg frábær!
Við fáum kökk í hálsinn af að lesa þetta Guðrún Sóley - erum fullar af söknuði hér við Austurvöll. Ekki bara þegar kaffivélin bilar. Kíkjum samt stundum inn í hana til að athuga hvort þú ert þar. Mjög súrrealískt og eitthvað sem Derrick myndi aldrei gera. Vonandi er allt í blóma í Barcelona. Takk fyrir netfangið.
Halla og Bergdís
Halla og Bergdís. Tvær dömur sem mig langar að kynnast betur.
Og Halla Oddný. Mig langar líka að kynnast henni betur.
Höllu Ólafs líka.
Og Höllu Br.. nei ég kem ekki með þennan aftur.
En allavega. Bara kvitta hérna, svo ég fái ekki að heyra lag með hljómsveitinni Hraun í símann næst þegar ég hringi / þú hringir.
Ég er að slá met í leiðinlegu kommenti en þú veist. Svonerida.
Ég ætla til Írisar á morgun með Ásrúnu. Ég sagði Írisi að þig langaði að koma og hún var geðveikt spennt. Tók (án djóks) andköf þegar ég sagði henni að þú værir að fara út og sagðist verða að hitta þig og að sér fyndist þú svo æðisleg.
Heyrðu. Ég gleymdi að ég er að kommenta á bloggið þitt en ekki skrifa þér e-mail. Sem er vandræðalegt.
En aldrei er neitt of vandræðalegt! Nei.
Sé þig þá kannski á morgun annars hinn.
ég græt í tíma og ótíma. það er eðlilegt á þessum árum segi ég við sjálfa mig.
manni líður líka miklu betur á eftir.
ciao bella smella
-soffa
Það fyrsta sem ég lærði í þýsku, það eina sem ég kunni þegar ég flutti þangað og það sem bjargaði mér (í og) útúr ótal vandræðum var eimitt frasi sponsoraður af Herr Stephan Derrick:
Ach, ich glaube du bist der Murderer.
Love
Raggi
Post a Comment