Jósefína

Fyrirgefið hvað ég hef ekki bloggað lengi, ég hef lengi hugsað um þessa færslu og reynt að byrja á henni, en það hefur reynst erfiðara en ég bjóst við. 

Mamma kom og heimsótti mig í páskafríinu og það var yndislegt að fá hana, en hún færði mér vondar fréttir - að Jósefínu hefði versnað mikið undanfarið og hefði verið orðin að slæm að að hefði þurft að svæfa hana. Elsku elsku Jósefínu mína sem var orðin fjórtán ára, og er búin að vera partur af lífinu okkar síðan ég var 7 ára.

Það er satt að segja mjög erfitt að reyna að sætta sig við það að hún sé dáin, þessi hundur sem ég elskaði meira en lífið,  það hefur tekið mjög langan tíma bara að reyna komast klakklaust í gegnum daginn án þess að gráta. En ég er svo þakklát fyrir allan tímann sem við höfðum með henni, hún var einstök, hún var besti vinur minn. 

Hvernig hún hljóp að dyrunum til að taka á móti manni þegar ég kom heim úr skólanum eða vinnunni, hvernig hún kom mér alltaf í gott skap þegar ég var leið,  hvernig hún lúllaði uppi í rúmi hjá mér á næturnar, hvernig hún lá í sólinni á hólnum uppi í sumarbústað, hvernig hún var hrædd við ketti, hvernig hún var góð og þolinmóð við börn sem toguðu í eyrun á henni og hnoðuðust með hana, hvernig hún setti nefið út um gluggann í bíl á ferð, hvernig hún borðaði bara kæfuna sem var blandað við matinn og spýtti út úr sér þurrmatnum, hvernig hún gaf mér þolinmóð fæv og öll hin trikkin sem hún kunni, hvernig hún umbar öll skiptin sem ég tróð Jólasveinahúfu á hana eða klæddi hana í peysu eða setti eyrun á henni í tagl þegar ég var lítil, hvernig hún skynjaði alltaf þegar maður var leiður og kom og huggaði mann bara með því sitja hjá manni.

 

Hvernig hún fyllti heimilið okkar af hamingju og lífi og glæddi hvern þann stað sem hún kom á gleði, og allar þær manneskjur sem hún hafði áhrif á og þóttu vænt um hana. 

Ég mun aldrei gleyma henni og minningin um hana mun endalaust halda áfram að gleðja og hlýja okkur um hjartarætur.